Conjunctuur

Het valt me op dat er in het leven van zoveel mensen om me heen ook sprake is van conjunctuur. Een conjunctuur die niet, zoals in de economie, gelijk loopt voor iedereen tegelijk. We hebben allemaal onze eigen grafiek, met pieken en dalen. En nu ik niet in een dal zit zie ik zoveel dalen om me heen.

Er is geen reddingsplan. Je moet zelf zorgen dat je er weer bovenop komt, door kostenbesparingen en investeringen.

Ik ken alle clichees, into each life some rain must fall etcetera. Die ken ik. Van Wordsworth en later van Ella Fitzgerald. Dat weet ik. Maar ik wil niet dat het zo is. Ik zou willen dat er na een dal een soort koffer van geluk op de stoep staat bij diegenen die door het lot hard zijn getroffen. Dat het vanzelf weer goed komt.

Waarom zeg ik dit? Misschien omdat ik net een brief met herinneringen heb geschreven voor Marcel & Sietske's dochters. Zodat ze later weten hoe Marcel was toen hij jong was. Opdat ze alle collectieve herinneringen verzameld in een boek kunnen inzien wanneer ze dat willen. Misschien omdat we gisteren in Kanis & Meiland op een affiche lazen dat de ober van nog geen 50 jaar aan een gescheurde aorta was gestorven, in de zaak. Misschien omdat Menzo's schaatstrainer op de baan in elkaar stortte en stierf. Misschien omdat er zoveel mensen nu werkloos raken en geldzorgen hebben. Misschien omdat ik nog niet eens een idee heb van wat ons allemaal nog te wachten staat.

Maar het komt vooral door Marcel, en Siets, en Isa en Jippie. Ik denk aan ze en het laat me niet los. Jippie en Isa zijn zo vreselijk bijzonder. Zo, zó bijzonder. En ik wil niet dat ze verdrietig zijn. Into each life, etc. - maar dit is teveel regen.


The Rainy Day

Written at the old home in Portland

THE day is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
The vine still clings to the mouldering wall,
But at every gust the dead leaves fall,
And the day is dark and dreary.

My life is cold, and dark, and dreary;
It rains,and the wind is never weary;
My thoughts still cling to the mouldering past,
But the hopes of youth fall thick in the blast,
And the days are dark and dreary.

Be still, sad heart, and cease repining;
Behind the clouds is the sun still shining;
Thy fate is the common fate of all,
Into each life some rain must fall,
Some days must be dark and dreary.

~Henry Wadsworth Longfellow

RTL Z

Sinds maandag werk ik bij RTL Z, de dagelijkse nieuwszender op RTL 7 met elk uur een nieuw bulletin. Tot en met mei ben ik verslaggever op financieel-economisch gebied. Maandag en dinsdag heb ik aan het bureau korte onderwerpen gemaakt, met een voor mij nieuw montagesysteem: AVID. Zonder echte cursus ben ik ermee begonnen, en de eerste twee dagen moest ik veel hulp inroepen van collega's, maar nu gaat het redelijk.

Vandaag was mijn eerste dag als verslaggever. Ik was bijna in Hilversum toen ik het verzoek kreeg om in Amsterdam een persconferentie bij te wonen van de gemeente Amsterdam, over een nieuw aan te leggen 100%-dekkend glasvezelnet. Met veel haast dus op weg naar de ambtswoning op de Herengracht, met aan de telefoon mijn chef die uitlegde wat het nieuws was en wat ik zou kunnen vragen aan Ad Scheepbouwer van KPN. Ook zou ik wellicht een live kruisgesprek doen, op de beurs, waar RTL Z een studio heeft. En dat terwijl ik pas gisteren mijn eerste live-training heb gehad... Spannend!

Uiteindelijk ging het live-gedeelte niet door, wat ik (opvallend genoeg) jammer vond, ondanks de zenuwen die ik misschien zou hebben gehad. Maar: eigenlijk was ik helemaal niet zenuwachtig en had ik het leuk gevonden om het verhaal verder uit te leggen, omdat er zoveel leuke dingen over te vertellen vielen. Ah well - better luck next time.

Hier vind je in elk geval het filmpje dat ik op de RTL Z-site heb gezet. En hier mijn verslag over de transportsector die het zwaar heeft.

Zon

En een paar dagen later zaten we ineens in het andere extreem: bloedheet op Bonaire. Wat een geweldig eiland!

We logeren in Chateau de la Mer (op zijn Amerikaans uitspreken) Bellafonte en vanaf de flonder plons je zo midden tussen de papegaaivissen. Wauw.


En met Sietske en Isa en Jippie was het heel gezellig.

IJs

Na twaalf jaar weer natuurijs. Opeens blijkt iedereen toch schaatsen te hebben, of snel gekocht. Dit is Ransdorp en Zuiddam, in Waterland ten noorden van Amsterdam. En zo waren er nog duizenden plekken in Nederland, vol met ijspret.




Menzo heeft al een paar toertochten gemaakt. In totaal wel 400 kilometer, denk ik.

Bombs over Amsterdam

Nieuwjaar 2009.
Bombs over Amsterdam.
Het nieuwe jaar is slecht begonnen.
Marcel R.I.P. 07-11-1967 / 01-01-2009
I'll always love you.

Hoop toeters en bellen

Gisteravond was ik met Anne in het Concertgebouw.
Ze had kaartjes voor een concert gedirigeerd door Ivan Fischer.



Bartók - Muziek voor snaarinstrumenten, slagwerk en celesta
Tsjaikovski - Vierde symfonie in f, op. 36

Een hoop toeters en bellen, het was prachtig. Wat een artiesten.
Het was zo'n avond dat je je realiseert dat er best veel mensen zijn die tot onmenselijk moeilijke dingen in staat zijn. Maar goed, wel een leven lang elke dag studeren. En met je contrabas op je rug op de fiets naar de repetitie, in weer en wind. Dat wel. Maar dat maakt het extra knap.

Dit is een stukje uit de vierde van Tjaikovski.

Het was adembenemend. En voor het nodige contrast daarna wat gedronken in een naar vette hap stinkende kroeg met vriendelijke barman. Achter ons kreeg een hond van zijn baas de kipfilet van zijn bord gevoerd. Hij haalde er zijn neus voor op. Ah well.

Buy! Buy! Buy!

Meestal hoor je deze uitroep in relatie tot de aandelenmarkt. Bijvoorbeeld in dat briljante stukje van Bird and Fortune, waar ik al eerder over heb geschreven, en waar ik blijkbaar maar niet over uitgepraat raak - inmiddels is een aantal van hun uitspraken al gaan behoren tot onze dagelijkse portie standaarduitspraken na het avondeten bij de koffie, gezellig.

Zo hebben wij bijvoorbeeld enorm veel plezier in het herhalen van het stukje over Nice Names. Het gaat dan over intransparante beleggingsfondsen met ingewikkelde namen zoals Premium Enhanced Structured Leverage Fund (ofzo).
-You know, their secret is that these funds have really good names.
-Oh you mean they have a good reputation?
-No, no, I mean they just have really good names. The names sound right. Like Enhanced: I like enhanced.
-Yes, enhanced is always very good.

De 'Buy-Buy-Buy!' aangeleunde koopnijd dringt zich in deze tijd vooral op via internet. Ik ben gewend dat ik elke dag wel 3 a 4 overtuigingsmailtjes krijg van een gezellige club links of rechts, voor een weekend weg, een onderzoek, truien van Esprit, zeepjes van de Bodyshop of betrouwbaarheid van de HEMA. Maar nu, in de feestmand (hoezo: feest?) is het echt maal tien. De Esprit mailt me nu ongeveer driemaal daags, alsof het medicatie betreft zonder de welke ik het niet zou overleven.

En weet je wat ze dan doen? Dan schotelen ze mij (of mijn partner) alvast voor wat ik leuk moet vinden. Wat ik moet willen krijgen van mijn partner. Dan kan ik het gebodene & gewenste hem influisteren, maar gemak dient de digitale mensch: ik kan het mailtje ook gewoon even doorsturen! Tsssss. Wat handig.

Ik vind het heel fijn dat al die aanbieders weten wat ik wil. Want zelf heb ik geen idee.

Dit schijn ik te willen, of te moeten willen:


...en dat zijn dan volgens de caption "geschenkenideeen voor haar" - prachtig, internationaal doorgevoerde marketing. Op het hoofdkantoor hebben ze dan Ja gezegd op het 'concept' van het reclamebureau in Londen en dat idee wordt dan 'uitgerold' over Europa, en dan gaat het naar de PR-afdeling om het te laten vertalen en daar zit een Duitser die ook wel eens in Nederland is geweest en dan klinkt 'geschenkenideeen' met het Duits/Nederlandse woordenboek in de hand eigenlijk best aannemelijk. Het is een mooie tijd voor nieuwe woorden, december.

Maar: dit plaatje is dus wat mij 'mij' zou moeten maken. Esprit weet wie ik ben, dat hebben ze door mijn online-aankopen in kaart kunnen brengen. Blijkbaar moet ik die schoentjes, die sjaal, die truien willen. Maar ik wil ze niet. Wat nu? Paniek.