Nieuwjaar 2009.
Bombs over Amsterdam.
Het nieuwe jaar is slecht begonnen.
Marcel R.I.P. 07-11-1967 / 01-01-2009
I'll always love you.
HP garage
12 jaar geleden
donderdag 1 januari 2009
Bombs over Amsterdam
Nieuwjaar 2009.
Bombs over Amsterdam.
Het nieuwe jaar is slecht begonnen.
Marcel R.I.P. 07-11-1967 / 01-01-2009
I'll always love you.
donderdag 18 december 2008
Hoop toeters en bellen
Gisteravond was ik met Anne in het Concertgebouw.
Ze had kaartjes voor een concert gedirigeerd door Ivan Fischer.
Bartók - Muziek voor snaarinstrumenten, slagwerk en celesta
Tsjaikovski - Vierde symfonie in f, op. 36
Een hoop toeters en bellen, het was prachtig. Wat een artiesten.
Het was zo'n avond dat je je realiseert dat er best veel mensen zijn die tot onmenselijk moeilijke dingen in staat zijn. Maar goed, wel een leven lang elke dag studeren. En met je contrabas op je rug op de fiets naar de repetitie, in weer en wind. Dat wel. Maar dat maakt het extra knap.
Dit is een stukje uit de vierde van Tjaikovski.
Het was adembenemend. En voor het nodige contrast daarna wat gedronken in een naar vette hap stinkende kroeg met vriendelijke barman. Achter ons kreeg een hond van zijn baas de kipfilet van zijn bord gevoerd. Hij haalde er zijn neus voor op. Ah well.
Ze had kaartjes voor een concert gedirigeerd door Ivan Fischer.
Bartók - Muziek voor snaarinstrumenten, slagwerk en celesta
Tsjaikovski - Vierde symfonie in f, op. 36
Een hoop toeters en bellen, het was prachtig. Wat een artiesten.
Het was zo'n avond dat je je realiseert dat er best veel mensen zijn die tot onmenselijk moeilijke dingen in staat zijn. Maar goed, wel een leven lang elke dag studeren. En met je contrabas op je rug op de fiets naar de repetitie, in weer en wind. Dat wel. Maar dat maakt het extra knap.
Dit is een stukje uit de vierde van Tjaikovski.
Het was adembenemend. En voor het nodige contrast daarna wat gedronken in een naar vette hap stinkende kroeg met vriendelijke barman. Achter ons kreeg een hond van zijn baas de kipfilet van zijn bord gevoerd. Hij haalde er zijn neus voor op. Ah well.
dinsdag 2 december 2008
Buy! Buy! Buy!
Meestal hoor je deze uitroep in relatie tot de aandelenmarkt. Bijvoorbeeld in dat briljante stukje van Bird and Fortune, waar ik al eerder over heb geschreven, en waar ik blijkbaar maar niet over uitgepraat raak - inmiddels is een aantal van hun uitspraken al gaan behoren tot onze dagelijkse portie standaarduitspraken na het avondeten bij de koffie, gezellig.
Zo hebben wij bijvoorbeeld enorm veel plezier in het herhalen van het stukje over Nice Names. Het gaat dan over intransparante beleggingsfondsen met ingewikkelde namen zoals Premium Enhanced Structured Leverage Fund (ofzo).
-You know, their secret is that these funds have really good names.
-Oh you mean they have a good reputation?
-No, no, I mean they just have really good names. The names sound right. Like Enhanced: I like enhanced.
-Yes, enhanced is always very good.
De 'Buy-Buy-Buy!' aangeleunde koopnijd dringt zich in deze tijd vooral op via internet. Ik ben gewend dat ik elke dag wel 3 a 4 overtuigingsmailtjes krijg van een gezellige club links of rechts, voor een weekend weg, een onderzoek, truien van Esprit, zeepjes van de Bodyshop of betrouwbaarheid van de HEMA. Maar nu, in de feestmand (hoezo: feest?) is het echt maal tien. De Esprit mailt me nu ongeveer driemaal daags, alsof het medicatie betreft zonder de welke ik het niet zou overleven.
En weet je wat ze dan doen? Dan schotelen ze mij (of mijn partner) alvast voor wat ik leuk moet vinden. Wat ik moet willen krijgen van mijn partner. Dan kan ik het gebodene & gewenste hem influisteren, maar gemak dient de digitale mensch: ik kan het mailtje ook gewoon even doorsturen! Tsssss. Wat handig.
Ik vind het heel fijn dat al die aanbieders weten wat ik wil. Want zelf heb ik geen idee.
Dit schijn ik te willen, of te moeten willen:
...en dat zijn dan volgens de caption "geschenkenideeen voor haar" - prachtig, internationaal doorgevoerde marketing. Op het hoofdkantoor hebben ze dan Ja gezegd op het 'concept' van het reclamebureau in Londen en dat idee wordt dan 'uitgerold' over Europa, en dan gaat het naar de PR-afdeling om het te laten vertalen en daar zit een Duitser die ook wel eens in Nederland is geweest en dan klinkt 'geschenkenideeen' met het Duits/Nederlandse woordenboek in de hand eigenlijk best aannemelijk. Het is een mooie tijd voor nieuwe woorden, december.
Maar: dit plaatje is dus wat mij 'mij' zou moeten maken. Esprit weet wie ik ben, dat hebben ze door mijn online-aankopen in kaart kunnen brengen. Blijkbaar moet ik die schoentjes, die sjaal, die truien willen. Maar ik wil ze niet. Wat nu? Paniek.
Zo hebben wij bijvoorbeeld enorm veel plezier in het herhalen van het stukje over Nice Names. Het gaat dan over intransparante beleggingsfondsen met ingewikkelde namen zoals Premium Enhanced Structured Leverage Fund (ofzo).
-You know, their secret is that these funds have really good names.
-Oh you mean they have a good reputation?
-No, no, I mean they just have really good names. The names sound right. Like Enhanced: I like enhanced.
-Yes, enhanced is always very good.
De 'Buy-Buy-Buy!' aangeleunde koopnijd dringt zich in deze tijd vooral op via internet. Ik ben gewend dat ik elke dag wel 3 a 4 overtuigingsmailtjes krijg van een gezellige club links of rechts, voor een weekend weg, een onderzoek, truien van Esprit, zeepjes van de Bodyshop of betrouwbaarheid van de HEMA. Maar nu, in de feestmand (hoezo: feest?) is het echt maal tien. De Esprit mailt me nu ongeveer driemaal daags, alsof het medicatie betreft zonder de welke ik het niet zou overleven.
En weet je wat ze dan doen? Dan schotelen ze mij (of mijn partner) alvast voor wat ik leuk moet vinden. Wat ik moet willen krijgen van mijn partner. Dan kan ik het gebodene & gewenste hem influisteren, maar gemak dient de digitale mensch: ik kan het mailtje ook gewoon even doorsturen! Tsssss. Wat handig.
Ik vind het heel fijn dat al die aanbieders weten wat ik wil. Want zelf heb ik geen idee.
Dit schijn ik te willen, of te moeten willen:
...en dat zijn dan volgens de caption "geschenkenideeen voor haar" - prachtig, internationaal doorgevoerde marketing. Op het hoofdkantoor hebben ze dan Ja gezegd op het 'concept' van het reclamebureau in Londen en dat idee wordt dan 'uitgerold' over Europa, en dan gaat het naar de PR-afdeling om het te laten vertalen en daar zit een Duitser die ook wel eens in Nederland is geweest en dan klinkt 'geschenkenideeen' met het Duits/Nederlandse woordenboek in de hand eigenlijk best aannemelijk. Het is een mooie tijd voor nieuwe woorden, december.
Maar: dit plaatje is dus wat mij 'mij' zou moeten maken. Esprit weet wie ik ben, dat hebben ze door mijn online-aankopen in kaart kunnen brengen. Blijkbaar moet ik die schoentjes, die sjaal, die truien willen. Maar ik wil ze niet. Wat nu? Paniek.
vrijdag 21 november 2008
The Forever War
The Forever War is een boek van Dexter Filkins, oorlogscorrespondent bij The New York Times. Het John Adams Instituut, eerder op deze blog al beschreven, had hem uitgenodigd voor een lezing in het West-Indisch Huis.
De meeste auteurs lezen iets voor uit eigen werk, op zo'n avond. Filkins koos ervoor om zijn verhaal te doen aan de hand van foto's die hij maakte in tien jaar War Zone in Afghanistan en Irak. Hij tekende zo een indringend en zeer invoelbaar beeld van oorlogen die ondanks de intensieve verslaggeving toch ver van je af staan.
Ik heb bij RTL Nieuws alle beelden langs zien komen, honderden beeldverhalen gemaakt over Irak en Afghanistan, ik heb boeken gelezen over de corrupte besluitvorming (bv Bush at War van Bob Woodward), over het leven in Afghanistan, ik heb films gezien over Amerikaanse militairen in Irak (onder andere In the Valley of Elijah) en ga zo maar door. Toch bracht dit insider-relaas op deze vakantievideo-avond-achtige manier de realiteit van deze onvoorstelbare werelden wel heel dichtbij.
Over het Waarom van de oorlogen wilde hij het niet hebben. Dat debat is door anderen al uit en te na gevoerd, vond Filkins.
Na zijn voordracht was er een interview geleid door Chris Kijne van de VPRO.
Het was fascinerend, en indrukwekkend. Filkins denkt dat het moeilijk wordt om het kaartenhuis dat zo zorgvuldig is opgebouwd in Irak overeind te houden als de Amerikanen weggaan. Een Amerikaans vertrek over 16 maanden zal lastig worden; Obama heeft een zware klus, en Filkins zou hem daarin niet kunnen adviseren.
Afghanistan/Irak: "It's the Good War Gone Bad & the Bad War Gone Good."
Wat heeft geholpen in Irak is 'the Surge', zeker, maar ook het feit dat de Amerikanen veel insurgents op de loonlijst hebben gezet. Dat zouden ze in Afghanistan ook moeten doen, zegt Filkins.
In Irak is het nu vrij stabiel. In Afghanistan is het hopeloos. Daar moet je niet 15000 militairen naar toe sturen, zoals nu wordt gezegd, maar 1,5 miljoen. En dan nog ben je er niet. Daarin was Filkins erg duidelijk. Maar het meest vreest hij Pakistan - daar is het nu erg zwart en eng en hij voorvoelt dat het daar tot een uitbarsting komt. En dat met zo'n 75 kernwapens onder de rode knop. Brrr.
Pijnlijke inzichten:
1) Only the dead have seen the end of war (geleend van Plato, zegt Filkins)
2) De oorlog in Irak is gewonnen op de eerste dag, en verloren op de tweede. Het Amerikaanse leger heeft de boel daar toen totaal verkeerd aangepakt. Ze wisten bij god niet wat ze moesten doen; ze dachten dat het net zo makkelijk zou worden als in Afghanistan (toen nog): beetje bombarderen, en klaar. Wat ze niet hadden moeten doen op dag twee: feest vieren in het paleis van Udai. Wat wel: een paar plunderaars neerschieten - twee mannen, dat was genoeg geweest, om te laten zien wie er de baas was. Het volk had leiding nodig, was bereid wie dan ook te volgen, maar de Amerikanen namen die leiding niet. Tekenend: toen de plunderaars een van Saddams paleizen te grazen namen, en een menigte van honderden misschien duizenden uitzinnige Iraki's alle spullen eruit trok - computers, tafels, televisies, trapleuningen, alles - toen stond de 24-jarige commandant (leiding over 150 man) met zijn armen over elkaar te kijken. Filkins vroeg (wat hij ook aan de bevelhebber over Irak kon vragen) wat ga je in godsnaam doen? Toen trok hij zijn schouders op en zei: 'No Orders.'
Irak is een veel te gecompliceerd land, met oneindig veel stammen en religieuze stromingen, die door Saddam door zijn ijzeren greep nog samenhang vertoonde. Die samenhang verviel nogal desastreus toen de Amerikanen de machtsstructuur van Saddam vernielden.
Gecompliceerd: laten we het wat dat betreft over Afhganistan niet hebben. Daar waren na de Russen zo'n 42 militias bezig de macht te veroveren. Toen de Taliban begin jaren 90 (?) kwamen was dat in een bepaald opzicht een verademing voor het volk. 'We moeten de rust herstellen', zeiden ze, en dat leek niet zo'n onaardige propositie, voor een volk dat moegestreden was door tientallen jaren overheersing en geweld. Het liep daarna wel een beetje anders.
De meeste auteurs lezen iets voor uit eigen werk, op zo'n avond. Filkins koos ervoor om zijn verhaal te doen aan de hand van foto's die hij maakte in tien jaar War Zone in Afghanistan en Irak. Hij tekende zo een indringend en zeer invoelbaar beeld van oorlogen die ondanks de intensieve verslaggeving toch ver van je af staan.
Ik heb bij RTL Nieuws alle beelden langs zien komen, honderden beeldverhalen gemaakt over Irak en Afghanistan, ik heb boeken gelezen over de corrupte besluitvorming (bv Bush at War van Bob Woodward), over het leven in Afghanistan, ik heb films gezien over Amerikaanse militairen in Irak (onder andere In the Valley of Elijah) en ga zo maar door. Toch bracht dit insider-relaas op deze vakantievideo-avond-achtige manier de realiteit van deze onvoorstelbare werelden wel heel dichtbij.
Over het Waarom van de oorlogen wilde hij het niet hebben. Dat debat is door anderen al uit en te na gevoerd, vond Filkins.
Na zijn voordracht was er een interview geleid door Chris Kijne van de VPRO.
Het was fascinerend, en indrukwekkend. Filkins denkt dat het moeilijk wordt om het kaartenhuis dat zo zorgvuldig is opgebouwd in Irak overeind te houden als de Amerikanen weggaan. Een Amerikaans vertrek over 16 maanden zal lastig worden; Obama heeft een zware klus, en Filkins zou hem daarin niet kunnen adviseren.
Afghanistan/Irak: "It's the Good War Gone Bad & the Bad War Gone Good."
Wat heeft geholpen in Irak is 'the Surge', zeker, maar ook het feit dat de Amerikanen veel insurgents op de loonlijst hebben gezet. Dat zouden ze in Afghanistan ook moeten doen, zegt Filkins.
In Irak is het nu vrij stabiel. In Afghanistan is het hopeloos. Daar moet je niet 15000 militairen naar toe sturen, zoals nu wordt gezegd, maar 1,5 miljoen. En dan nog ben je er niet. Daarin was Filkins erg duidelijk. Maar het meest vreest hij Pakistan - daar is het nu erg zwart en eng en hij voorvoelt dat het daar tot een uitbarsting komt. En dat met zo'n 75 kernwapens onder de rode knop. Brrr.
Pijnlijke inzichten:
1) Only the dead have seen the end of war (geleend van Plato, zegt Filkins)
2) De oorlog in Irak is gewonnen op de eerste dag, en verloren op de tweede. Het Amerikaanse leger heeft de boel daar toen totaal verkeerd aangepakt. Ze wisten bij god niet wat ze moesten doen; ze dachten dat het net zo makkelijk zou worden als in Afghanistan (toen nog): beetje bombarderen, en klaar. Wat ze niet hadden moeten doen op dag twee: feest vieren in het paleis van Udai. Wat wel: een paar plunderaars neerschieten - twee mannen, dat was genoeg geweest, om te laten zien wie er de baas was. Het volk had leiding nodig, was bereid wie dan ook te volgen, maar de Amerikanen namen die leiding niet. Tekenend: toen de plunderaars een van Saddams paleizen te grazen namen, en een menigte van honderden misschien duizenden uitzinnige Iraki's alle spullen eruit trok - computers, tafels, televisies, trapleuningen, alles - toen stond de 24-jarige commandant (leiding over 150 man) met zijn armen over elkaar te kijken. Filkins vroeg (wat hij ook aan de bevelhebber over Irak kon vragen) wat ga je in godsnaam doen? Toen trok hij zijn schouders op en zei: 'No Orders.'
Irak is een veel te gecompliceerd land, met oneindig veel stammen en religieuze stromingen, die door Saddam door zijn ijzeren greep nog samenhang vertoonde. Die samenhang verviel nogal desastreus toen de Amerikanen de machtsstructuur van Saddam vernielden.
Gecompliceerd: laten we het wat dat betreft over Afhganistan niet hebben. Daar waren na de Russen zo'n 42 militias bezig de macht te veroveren. Toen de Taliban begin jaren 90 (?) kwamen was dat in een bepaald opzicht een verademing voor het volk. 'We moeten de rust herstellen', zeiden ze, en dat leek niet zo'n onaardige propositie, voor een volk dat moegestreden was door tientallen jaren overheersing en geweld. Het liep daarna wel een beetje anders.
maandag 10 november 2008
Dag Fahrenheitstraat
Mijn huis is verkocht, de deal is afgerond.
De bovenbuurman gaat mijn verdieping bij zijn huis trekken.
mei 2003-november 2008. Hier schreef ik mijn boek, hier leerde ik Menzo kennen, hier hield ik etentjes, hier kwam ik laat thuis na de avonddienst bij RTL Nieuws. Hier zat ik te pielen achter de Mac, hier was ik gelukkig. Dank je wel, huisje!
Het waren mooie jaren. Ik zal de buurt missen, en mijn tuintje, en hardlopen op de dijk, en kletsen met de buren op straat.
donderdag 6 november 2008
Briljante Britten
Dit is briljante Britse humor, twee zogenaamde financieel analisten die het ingewikkelde hypotheekprobleem in de VS glashelder uitleggen. Eindelijk begrip! Klik op Bird and Fortune en vergeet niet de andere fimpjes ook aan te klikken. Smullen! Met dank aan Bob de MacDoc.
dinsdag 4 november 2008
History as it happens
History as it happens, wat een kop. Die had ik graag willen verzinnen.This is it. Amerika kiest de Next President. Alles wijst erop dat het Obama wordt.
Ik ga de hele avond, nacht en ochtend televisie kijken. Het voelt als een WK-finale. Ik wil geen staven op het veld, ik hoop dat de scheidsrechter geen verkeerde beslissingen maakt en dat de Duitsers niet scoren in de laatste minuut.
Leuke links:
Obama op MySpace
Obama op Facebook
Obama bij de Senaat
En dan nog dit, omdat het zo leuk was:
Obama'08
Er is geen land ter wereld waar Obama zo populair is als bij ons. 90% van de Nederlanders is voor hem - al was daar ten tijde van onze Obama'08-uitzendingen weinig van te merken. Editie.nl brengt vanavond dit soort cijfers, onder meer met een kleine peiling onder Utrechters: iedereen kiest Obama.
Vannacht brengt NOS 9 uur live televisie vanuit New York. En om zes uur 's ochtends doet RTL een uur lang live verslag van de uitslagen. RTL Z heeft het vandaag overdag al fantastisch gedaan. Met Antoin Peters, Rik Konijnenbelt, Rick Nieman en Erik Mouthaan ter plekke, en Ruth Oldenziel in de studio bij Sanne en Roland. Het is smullen, dit soort dagen, en mijn buik is nog lang niet vol.
Abonneren op:
Posts (Atom)
